Martin Scorsese'nin yönetmenliğini üstlendiği 2011 yapımı 'Hugo', izleyiciyi 1930'ların büyülü Paris'ine, bir tren istasyonunun gizli dehlizlerine götürüyor. Film, babasını kaybetmiş ve istasyonda amcasıyla birlikte yaşamak zorunda kalan genç Hugo'nun hikayesini anlatıyor. Hugo'nun tek tutkusu, babasından kalan ve onarılmaya muhtaç gizemli bir otomatı çalışır hale getirmektir. Bu tutku, onu istasyondaki bir oyuncakçı dükkanının sahibi, acı dolu geçmişi olan Georges Méliès ve onun manevi kızı Isabelle ile kesişen yollara sürükler.

Asa Butterfield'ın canlandırdığı Hugo karakteri, yalnızlık, kayıp ve umut temalarını son derece içten bir şekilde yansıtıyor. Chloe Grace Moretz'un Isabelle'i ise merakı ve hayata bakışıyla hikayeye renk katıyor. Ancak filmin en çarpıcı performansı, sinema tarihinin öncü isimlerinden biri olan Georges Méliès'i canlandıran Ben Kingsley'den geliyor. Kingsley, karakterin yaratıcı coşkusunu, hayal kırıklığını ve nihai huzurunu unutulmaz bir şekilde aktarıyor.

'Hugo', sadece bir çocuğun macerası değil, aynı zamanda sinemanın büyüsüne, ilk film yapımcılarına ve hikaye anlatmanın iyileştirici gücüne bir saygı duruşu niteliğinde. Scorsese, 3D teknolojisini bir araç olarak değil, anlatının ayrılmaz bir parçası haline getirerek görsel olarak nefes kesici bir deneyim sunuyor. Tren istasyonunun karmaşık çarkları ve dişlileri, filmin temalarını görselleştirirken, renk paleti ve set tasarımı izleyiciyi tamamen içine çekiyor.

Macera, dram ve fantastik ögeleri ustalıkla harmanlayan bu film, her yaştan izleyiciye hitap eden evrensel bir hikaye sunuyor. Ailecek izlenebilecek, duygusal derinliği olan ve sinema sevgisi aşılayan 'Hugo', neden izlenmeli sorusunun cevabını kendiliğinden veriyor: Çünkü o, kaybolmuş bir şeyi bulmanın, bir gizemi çözmenin ve en önemlisi, hayallerin peşinden gitmenin ne kadar değerli olduğunu hatırlatan, kalpleri ısıtan bir başyapıt.